Poëzie of gedichten van Alex Franken

Hoe lang ik al gedichten schrijf weet ik niet precies meer. Ik denk dat ik mijn eerste gedicht ergens rond 1990 schreef. Rond 2000 begon ik serieuzer te schrijven. Hieronder volgen een aantal titels met uitleg en een fragment.


Alle gedichten (ook welke hier niet staan) zijn tegen een geringe vergoeding per e-mail verkrijgbaar. Ook kunt u voorafgaand aan een van mijn optredens als verzoeknummer aanvragen. Mail voor meer info

Titel Beschrijving en fragment
*nieuw*
Voor niet zomaar iemand
Over gemis en machteloosheid
..spreek ik de onbesproken wanhoop
aan op haar gedrag
omdat ze gelogen heeft
omdat ze me bedrogen heeft
Maar voor ze me gebroken heeft
zal de roep van een stomme
schallen door de nacht
om de God of de Zot
die dit heeft bedacht
Zes Over een klein jongetje dat er niet meer is. Of is het toch anders?
Zijn speelgoed ligt onaangetast
in de ouderlijke rommelkast
zijn fiets waarop hij zo graag reed
is door het Stedelijk Grofvuil omgesmeed
De roker Meneer is sigaretten kopen?
Zijn vrouw stond veel later
vol woede te koken
Zij wachtte al uren
tot haar man terug zou komen
Haags hart De meest geliefde buurt van de stad
Mijn protesteren hielp mij niets
geen ambtenaar gaf thuis
wat hij ooit had gegeven
in kamers van mijn hart

waar vroeger mooie meiden huisden
de allermooisten van de stad
4 touwtjes
Een ode aan een bijzondere vrouw en aan de Golden Earring
Loop niet zo te zeiken
probeerden 3 jongetjes
die voor Barry, Rinus en Cesar
moesten doorgaan

Ja maar een gitaar heeft zes snaren
en niet vier touwtjes
Blauw noodt
Ze zingt en hoe?!
Meer dan honderd kilo zuivere zangkracht
houdt me trefzeker in vervoering
en mist geen noot
Zoetermeer
Een lofdicht op deze mooie stad
De architect die dat bedacht heeft
was aan de drugs of straalbezopen
waarom heeft hij geen galg gebouwd
om hem aan op te kunnen knopen
Twee vriendinnen
De afscheidsavond van 2 vriendinnen
De film die ze samen zagen
tranen stromend op 4 wangen
mascara die het wist te houden
zoals het hoort op échte vrouwen
Draakje
Tot de dood ons scheidt. Dit liefdesgedicht is mijn tot dusver langste gedicht.
Zet mij maar in de hoek neer jongen
dan kan ik naar je moeder kijken
Hoe ze truien voor ons breidt
tot ik moe wordt en mijn ogen sluit
en mijn hoofd tegen het hare vlei
en slaap
 
www.AlexFranken.nl - Alle rechten voorbehouden ©